Posągi (tekst: XIII. století; tł.: Johana_MarieXIII)

Z ich twarzy znika los kamiennych,
w szale histerii wieków minionych.
Te posągi jak pomnik dawnych mistrzów
zapisem w księgach i naszej świadomości.

W świetle księżyca spełniają rzeczywistość,
że smutek bywa panem kamiennych.
Byli tu, są tu z kamieni urzeczywistnieni,
cielesne schronienia wiek obrócił w pył.

Posągi się rozpadają, wiara starych mędrców,
nie proszą o nic, znieruchomiali.
Ruch życia w czasie nagle się zatrzymał,
posągi mnie straszą spojrzeniem obecnych.*

*Tytuł tekstu oryginału: “Sochy”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s